SONSUZ UNUTUŞ HAKKINDA

-
           Edebiyata ve kitap yayıncılığına yeni bir boyut getirdiğinden kimsenin kuşkusu olmamalı Kadir Aydemir'in. Yitik Ülke Yayınları'nın(http://www.yitikulkeyayinlari.com/) mimarı olarak çıktığı yolda 80'li yılları anlattığı 80'ler ve akabinde yayınladığı 90'lar kitapları, bunun en açık göstergesi. Son dönemlerde tuhaf bir kitap daha yayınlayacağını sosyal platformlarda dile getiriyor ve bizler de heyecanla bekliyoruz ama ben sizlere buradan "Sonsuz Unutuş"tan bahsetmek istiyorum. Antakya malum kitapçılarının dar sokaklarda yeralmasıyla da tanınmış. Dolayısıyla arabamı parkedecek yer bulamadım bir süre. Kitapçı ararken hem dar sokağa, hem arkanızdan gelen sabırsız, saygısız ve bir o kadar da güzel bayan sürücüye ve önümde "Hadeeeee! Bici bici geldiii!" diye bağıran syyar satıcıya dikkat etmem gerekti. Park yerini zorla buldum. Arabadan indim ve bir süre bu bayan sürücüyle tartıştım. Ayrılırken bana baktı ve gülümsedi nedensizce. Sonradan ilkokul arkadaşım olduğunu anımsadım. Her neyse, kitapçıdan içeri girip kitabı almamla arabama dönmem bir oldu. Ama çoktan trafik polisinin ceza tutanağını imza atmam için hazırlamış olduğunu gördüm. Her neyse....
        Sıcak hava ve kitap alma maceramdan sonra Sonsuz Unutuş'un kapağına bakmak oldukça iyi geldi. Çekik gözlü, belli ki içinde fırtınalar kopan bir genç resmedilmiş. Ama bu rahatlatmadı tabii. Kapağın sıcaklığı ve bu gencin elindeki çiçekler... Başı önünde ve ellerinde çiçekler. Bugün böylesine kibar ve derin sevgileri bulmak çok zor. Ama kitabın kapağı çok naif, çok kişilikli ve merak uyandırıcı. İlk sayfalarında önce bir zerafet karşılıyor sizi, sonra ise yoğun bir hüzün. Yüreğiniz okudukça bir sonbahar yaprağı gibi derinden sarsılıp dalından kopacak. Emin olabilirsiniz.
            "Sonsuz Unutuş" bazen sizi bir çiçeğin demetinde karşılıyor, bazen zerkedilen bir zehirde, bazen ise kayığın içinde koca okyanusta yapayalnız...Okuyun ve okutun... Bazen hüznü ziyaret etmek iyidir. Hüzün zaman zaman deli dalgalarla gelir çünkü.
            Son söz Kadir Aydemir'den: "Sonsuz Unutuş'u okuyan mutsuz oluyor... Neden lanetli bir kitap yazdım diye soruyorum kendime. Ama yazmak zaten böyle bir bela değil mi?"

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MAHREM

-
Resim
              Gizli, saklı… Ruhun karanlık tarafı, hiç aydınlanmayacak olan. İnilmeyeceği için merdivenleri de yok. Gerekli anlarda ise mum ışığı ile aydınlattığımız dipsiz kuyu. Kör kilit vurulmuş kapı. Mahrem bir okyanus gibi. Kiminin çok derin, kiminin en sığ. Bazen bir hırsızın derinliklerinde mahrem, bazen bir fahişenin gecesi biterken mahrem. Bazen aldatanın, bazen atlatanın sığ sularında. Kırmızılarla örtüyor her sırrın üzerini. Çizgilerini en keskin kalemiyle, en dibine çekiyor belli hatların üzerinden. Hiç açılmasın, açan olmasın diye. Ama mahrem yansır yüze. Bir çizgi illa ki yüzdedir. Okuyabilene aşk olsun. Yüzyıl da geçse üzerinden kalır yara gibi yüzde. Mahrem korkuysa, yarası gözlerdedir, mahrem zevk ise yanaktadır izi mutlaka. Yapışır adeta, dövme gibi. Görebilene aşk olsun. Mahrem pişkin pişkin atılan serseri bir adımsa izi bıyık altındadır mutlaka, en zor belli edeni kendini.     ...
Devamı

SİYAH BEYAZ

-
Resim
               Bir fotoğrafa bakar insan, siyah ve beyaz…   Renkli fotoğraflar gibi görünmez göze. Bir anmışlık vardır sanki, bir tatmışlık o anı ölümsüzleştiren. Çekildiği anı hatırlarsınız. Önceki yaşananları, sonrakileri. Bir gazete gibidir siyah beyaz fotoğraf. İçeriği dopdolu, kendisi net ve hareketsiz. Muhtemelen üç kişiden oluşur. Önde iki kadın ve arkada bir erkek. Erkeğin eli soldaki ve sağdaki kadının omzunda. Ataerkil düzenin ve korumacı yaklaşımın bariz vesikası. Kadınlardan biri adamın annesidir muhtemelen veya kız kardeşi ve yanındaki de eşi. Kol saati dikkat çekicidir ceketin yeninden sarkmış halde kolda parıldar, genelde gümüş rengi. Ve ceketin içindeki gömleğin tüm görünürlüğünü ortadan kaldırmaya hevesli enli kravat. Zoraki takıldığı yakadaki açıklıktan belli, gömleğin yaka düğmesi açık. Genelde açıktır zaten çünkü eşi “İki yakan bir araya gelmesin” diye beddua etmiştir. Kravat ise puanlı ve ...
Devamı

KOYU VE ÇİFTE KAVRULMUŞ

-
                Koyu olur tadı genelde, köpüksüz kahvenin. Her kahveden farklıdır aroması, içimi hafif, hani sanki bitter çikolata tadında. Ağızda gayet alışık olduğumuz bir tat bırakır. Genelde keyfe kederdir içildiği anlar. Bir misafirlikte, sevdiğinle park manzaralı evinin camekânlı köşesinde, hatta balık tutarken. Tüttürülen sigara da cabası. Genelde uzaklara daldırır kahve. Nedendir bilmem ama bir fırt çektikten sonra bir an bakarız uzaklara. Manidar olup olmadığını düşünemiyorum ama ufukların karşıladığı bir gerçektir kısık gözlerinizi. Her yudum yüreğinizi kavurmaya yeter de artar. Giderek kahve kıvamı alır duygularınız. Giderek telveleşir sohbetiniz, en koyu kıvamında. Kahve, kültürüyle birleştirir sohbeti. İçerken gayet sakinizdir hatta sürüncemede kalmamış laflar ortaya çıkar, tatlı tatlı dertleşir insan kahve içince. Hani şiirler bile bu kadar sakin değildir kahveli insanın yanında. Hani derler ya kı...
Devamı