MİNİK

-

            Büyüyünce anlıyor insan, ne kadar küçük olduğunu bir zamanlar. Ne kadar umarsız olduğunu anlıyor çoluk çocuk sahibi olunca. Küçük yalnızlıklar da bitiyor büyüyünce, içinde masallar olan dünya da. Bir başka hezimet oluyor bizimkisi. Israrla dönüp dönüp arkaya bakıyor. “Çocukken ne küçükmüş dünya” deyip hayıflanıyor, iç çekiyor bir anda. Aklı ne kadar meşgul olursa olsun sürekli bir hezeyan yer ediyor yeri gelince hatırlanmak üzere, peydahlanıyor zihne. Huzursuz ediyor, acıklı bir filmde ortaya çıkıyor bazen, bazen duvardaki resme bakarken. İki büklüm olmuş eli bastonlu bir ihtiyarın resminde debeleniyor yerinde bazen ya da iç çektirecek bir müziği dinlerken. Evladının minicik alnında sancıyan ateşte ortaya çıkıyor bazen bu hezeyan. Sabahı zor ediyor küçüklük hezeyanı. Koşup tıpkı babanın da sana yaptığı gibi tavuk budu aldırıyor insana. “Evladım yesin de toparlansın hemen.” diyerek. En çok da mutluluk resimlerinde gözdeki yaş oluyor, adına sevinç gözyaşları dedikleri. Aile toplanmış parkın içinde, sevimli bir günde yapılan mangal keyfine saklambaç ekleniyor, resimde de tebessüm er meydanına çıkıyor hüzünlerle savaş için.

            Ağırdır çocuk gözyaşı. Her damlasında aşk vardır, sevgi, emek, koku, nasihat, saflık vardır. Her damlasında anne sütü vardır, baba şefkati doludur, her damlası tonlarca ağırdır aslında. Aslında bir çocuk ağladı mı dünya ağlar, kâinat da. Boncuk olur acıklı birer inci gibi dizilir yanağa çocuk gözyaşı. Ağladı mı derin sarsılır kalbiniz. Siz de ağlamıştınız, hıçkırıklara boğulmuş bir miniktiniz. Bir elinizde oyuncak, diğer elinizde babanızın ekmeği, çekip giderken onlar, yaşarmıştı gözleriniz. Sesiniz yırtılmıştı gecenin karanlığında. Sizi uyudu sanıp gidince anneniz, babanız karanlık çökmüştü, ürkmüştü yüreğiniz.
            Küçüklük hezeyanı da böylededir. Çöktü mü karanlık peydahlanır, ışık söndüğünde. Karanlıktır esas aydınlık. Yalnızlık karanlıktır. Çocukken babanız gider ve biter miniklik. Babanız gider ve başlar karanlık. Baba olunca başlar karanlık, baba gidince baba olur insan. Baba olunca batar güneş. Artık damlaları gözünüzde taşırsınız yeri gelince dökülsünler diye. Aslında yeri de gelmez. Sebepsizce ağlar insan çoğu zaman. Çünkü çocuklar karanlıktan korkmaz, babasız kalana kadar…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MAHREM

-
Resim
              Gizli, saklı… Ruhun karanlık tarafı, hiç aydınlanmayacak olan. İnilmeyeceği için merdivenleri de yok. Gerekli anlarda ise mum ışığı ile aydınlattığımız dipsiz kuyu. Kör kilit vurulmuş kapı. Mahrem bir okyanus gibi. Kiminin çok derin, kiminin en sığ. Bazen bir hırsızın derinliklerinde mahrem, bazen bir fahişenin gecesi biterken mahrem. Bazen aldatanın, bazen atlatanın sığ sularında. Kırmızılarla örtüyor her sırrın üzerini. Çizgilerini en keskin kalemiyle, en dibine çekiyor belli hatların üzerinden. Hiç açılmasın, açan olmasın diye. Ama mahrem yansır yüze. Bir çizgi illa ki yüzdedir. Okuyabilene aşk olsun. Yüzyıl da geçse üzerinden kalır yara gibi yüzde. Mahrem korkuysa, yarası gözlerdedir, mahrem zevk ise yanaktadır izi mutlaka. Yapışır adeta, dövme gibi. Görebilene aşk olsun. Mahrem pişkin pişkin atılan serseri bir adımsa izi bıyık altındadır mutlaka, en zor belli edeni kendini.     ...
Devamı

SİYAH BEYAZ

-
Resim
               Bir fotoğrafa bakar insan, siyah ve beyaz…   Renkli fotoğraflar gibi görünmez göze. Bir anmışlık vardır sanki, bir tatmışlık o anı ölümsüzleştiren. Çekildiği anı hatırlarsınız. Önceki yaşananları, sonrakileri. Bir gazete gibidir siyah beyaz fotoğraf. İçeriği dopdolu, kendisi net ve hareketsiz. Muhtemelen üç kişiden oluşur. Önde iki kadın ve arkada bir erkek. Erkeğin eli soldaki ve sağdaki kadının omzunda. Ataerkil düzenin ve korumacı yaklaşımın bariz vesikası. Kadınlardan biri adamın annesidir muhtemelen veya kız kardeşi ve yanındaki de eşi. Kol saati dikkat çekicidir ceketin yeninden sarkmış halde kolda parıldar, genelde gümüş rengi. Ve ceketin içindeki gömleğin tüm görünürlüğünü ortadan kaldırmaya hevesli enli kravat. Zoraki takıldığı yakadaki açıklıktan belli, gömleğin yaka düğmesi açık. Genelde açıktır zaten çünkü eşi “İki yakan bir araya gelmesin” diye beddua etmiştir. Kravat ise puanlı ve ...
Devamı

KOYU VE ÇİFTE KAVRULMUŞ

-
                Koyu olur tadı genelde, köpüksüz kahvenin. Her kahveden farklıdır aroması, içimi hafif, hani sanki bitter çikolata tadında. Ağızda gayet alışık olduğumuz bir tat bırakır. Genelde keyfe kederdir içildiği anlar. Bir misafirlikte, sevdiğinle park manzaralı evinin camekânlı köşesinde, hatta balık tutarken. Tüttürülen sigara da cabası. Genelde uzaklara daldırır kahve. Nedendir bilmem ama bir fırt çektikten sonra bir an bakarız uzaklara. Manidar olup olmadığını düşünemiyorum ama ufukların karşıladığı bir gerçektir kısık gözlerinizi. Her yudum yüreğinizi kavurmaya yeter de artar. Giderek kahve kıvamı alır duygularınız. Giderek telveleşir sohbetiniz, en koyu kıvamında. Kahve, kültürüyle birleştirir sohbeti. İçerken gayet sakinizdir hatta sürüncemede kalmamış laflar ortaya çıkar, tatlı tatlı dertleşir insan kahve içince. Hani şiirler bile bu kadar sakin değildir kahveli insanın yanında. Hani derler ya kı...
Devamı