MAHREM

-

              Gizli, saklı… Ruhun karanlık tarafı, hiç aydınlanmayacak olan. İnilmeyeceği için merdivenleri de yok. Gerekli anlarda ise mum ışığı ile aydınlattığımız dipsiz kuyu. Kör kilit vurulmuş kapı. Mahrem bir okyanus gibi. Kiminin çok derin, kiminin en sığ. Bazen bir hırsızın derinliklerinde mahrem, bazen bir fahişenin gecesi biterken mahrem. Bazen aldatanın, bazen atlatanın sığ sularında. Kırmızılarla örtüyor her sırrın üzerini. Çizgilerini en keskin kalemiyle, en dibine çekiyor belli hatların üzerinden. Hiç açılmasın, açan olmasın diye. Ama mahrem yansır yüze. Bir çizgi illa ki yüzdedir. Okuyabilene aşk olsun. Yüzyıl da geçse üzerinden kalır yara gibi yüzde. Mahrem korkuysa, yarası gözlerdedir, mahrem zevk ise yanaktadır izi mutlaka. Yapışır adeta, dövme gibi. Görebilene aşk olsun. Mahrem pişkin pişkin atılan serseri bir adımsa izi bıyık altındadır mutlaka, en zor belli edeni kendini.

                Peki, mahrem öçse yüzyıldır içte depreşen? İşte en tehlikelisi. En soysuzu. En yiyip bitireni. Tanımaz asla hatır, yıkar, devirir. Mahrem, eli baltalı bir gece yarısı saldırganına dönüşür. Aç bir aslandan daha saldırgan ve kobradan daha öldürücü bir zehir. Beraberinde sürükler kurbanlarını. Birbirlerine habersizce takılan ve sürüklenen kum tanecikleri, bedbaht ve pervane olmuş nasıl da hepsi, sıra sıra kervanlar gibi. Artık önü alınmaz bir sel gibidir, öfkeden kudurmuş gibi. Mahrem, o kör kuyudan nasıl da taşar? İnilemez bile olsa o gelir bulur öfke seli mahkûmlarını. Hatta bazıları iyi hal kâğıdı almak için bekler durur. Çabalar en kurnaz tilki hesabı. Yüzyıllardır içte depreşen öç, ininden nasıl da çıkar şaşar kalırsınız.
                Mahrem, sevginin gönül bahçesine kurulmuş otağ ise hiç korkulmaz ondan. Sevgi tetikler her güzelliği. Her seferinde aşk katarlarının, uğradığı duraklardır mahrem o zaman. Onun karşısında yüzyıllık öç bile en derindeki, inine girer utancından. Sevgi, en kanlı cepheleri birer çiçek bahçesine çevirir. Sevgi, bazen mahremse bırakın çıksın dışarı, sel olsun. Öç mahremse, tutun zincirlerinden de kaçırmayın elinizden sakın. Bereketli topraklarımız kararmasın, hep taze kalsın baharlarımız…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

SİYAH BEYAZ

-
Resim
               Bir fotoğrafa bakar insan, siyah ve beyaz…   Renkli fotoğraflar gibi görünmez göze. Bir anmışlık vardır sanki, bir tatmışlık o anı ölümsüzleştiren. Çekildiği anı hatırlarsınız. Önceki yaşananları, sonrakileri. Bir gazete gibidir siyah beyaz fotoğraf. İçeriği dopdolu, kendisi net ve hareketsiz. Muhtemelen üç kişiden oluşur. Önde iki kadın ve arkada bir erkek. Erkeğin eli soldaki ve sağdaki kadının omzunda. Ataerkil düzenin ve korumacı yaklaşımın bariz vesikası. Kadınlardan biri adamın annesidir muhtemelen veya kız kardeşi ve yanındaki de eşi. Kol saati dikkat çekicidir ceketin yeninden sarkmış halde kolda parıldar, genelde gümüş rengi. Ve ceketin içindeki gömleğin tüm görünürlüğünü ortadan kaldırmaya hevesli enli kravat. Zoraki takıldığı yakadaki açıklıktan belli, gömleğin yaka düğmesi açık. Genelde açıktır zaten çünkü eşi “İki yakan bir araya gelmesin” diye beddua etmiştir. Kravat ise puanlı ve ...
Devamı

KOYU VE ÇİFTE KAVRULMUŞ

-
                Koyu olur tadı genelde, köpüksüz kahvenin. Her kahveden farklıdır aroması, içimi hafif, hani sanki bitter çikolata tadında. Ağızda gayet alışık olduğumuz bir tat bırakır. Genelde keyfe kederdir içildiği anlar. Bir misafirlikte, sevdiğinle park manzaralı evinin camekânlı köşesinde, hatta balık tutarken. Tüttürülen sigara da cabası. Genelde uzaklara daldırır kahve. Nedendir bilmem ama bir fırt çektikten sonra bir an bakarız uzaklara. Manidar olup olmadığını düşünemiyorum ama ufukların karşıladığı bir gerçektir kısık gözlerinizi. Her yudum yüreğinizi kavurmaya yeter de artar. Giderek kahve kıvamı alır duygularınız. Giderek telveleşir sohbetiniz, en koyu kıvamında. Kahve, kültürüyle birleştirir sohbeti. İçerken gayet sakinizdir hatta sürüncemede kalmamış laflar ortaya çıkar, tatlı tatlı dertleşir insan kahve içince. Hani şiirler bile bu kadar sakin değildir kahveli insanın yanında. Hani derler ya kı...
Devamı