ZOR AMA İMKÂNSIZ DEĞİL

-

Yıllarca düşündüm durdum. Kurguladım. “Ben nasıl kitap yazarım?” ve “Bence neden kitap yazmalıyım?” sorularına yanıtlar aradım. Sorularımı yanıtladıktan sonra kitabımı yazmam sadece iki ayımı aldı. Her gün disiplinli ve istekli olarak yazdım, yazdım ve düşündüm. Sonrasını düşünmeden yazdım, sorgulamadan. Çünkü hazırdım neticede. Her soruma yanıtlar bulmuştum. Mesela az biraz önemsenecek kurgusal bir yaşamım olduğunu bulmuştum “Bence neden kitap yazmalıyım?” sorusuna yanıtlar ararken. Bu iyi bir icattı benim için. Sürükleyecek bir hikâyem vardı artık. Gerçeklik gözlüğümü de çıkarınca, parmaklarım şaha kalktı. Heyecanlandım. Daha el melekemin yeni yeni oturduğu “Q” klavye anlayışım, kırk yıllık klavye manyaklarına taş çıkarttı, uçtu gitti.

                Kitap bitince sıra yayınevi aramaya geldi. Çabaladım. Debelendim. Ama cesur yüreği bulmak hiç kolay olmadı. Şanslıydım çünkü spikerlik geçmişim vardı. Ses tonum etkileyiciydi. Diksiyonum da iyi. Sesimi kullandım ben. Yayınevleriyle olan görüşmelerimde hep ses tonum ve güzel Türkçem öne çıktı. E azından olumsuz görüşmelerde bile umutlandıran tek yargı, sesim üzerineydi. Ve tabii ki de ikna kabiliyetim. Olmadı, yılmadım, yine olmadı ben de zorladım tüm kapıları. Ardına kadar açılan kapıdan içeri ilk girişim, ebedi olması için ettiğim dualarla oldu. Hiç çıkmak istemedim, istemeyeceğim de elimden geldiğince. Çünkü Edebiyat Dünyası, bir kere girdin mi çıkartmıyor seni içinden. İnsanın hep kelimeler fışkırtası geliyor.

                Kitabım doğum günümde çıktı 4 Haziran’da. Mutluyum. Şimdi ilk hedefim, kitabımı iyi tanıtmak. İyi tanınsın ki geniş kitlelere ulaşsın. Bu şirin bebeğin nefes alması için yollar arşınlamak gerekiyorsa, onu da yaparız.
                Hedeflerim içerisinde zor olanlardan biri, kitabımı Okan Bayülgen’e ulaştırmak. Beni hatırlayacak mı bakalım çok merak ediyorum. Gerçek bir sanatçının tevazü düzeyinin bu kadar yüksek olması, muhtemel zorlukları gölgeleyebilir diye düşünüyorum. Yıllar önce bir deprem gecesinde İstanbul’un, elinde meyve dolu poşetlerle radyoya gelmiş ve bendenizle sabahlamıştı. Sohbet etmiştik radyo haber nöbetimin sonuna kadar. Yine yıllar önce, programına, o kadar kalabalık olmasına rağmen bizi izleyici olarak davet etmişti. Bir radyo programını istemeyerek de olsa haberle böldüğümde ise bağırıp çağırmıştı bana. Çocuk gibi küsmüştüm. Güzeldi o günler. Özeldi. Radyo D günlerim hayat yapraklarımda kalın puntolarla süslü…  Ve son not: Umarım kitabım eline ulaşır ve beni anarsın sevgili Okan Bayülgen… En derin saygılarımla…

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MAHREM

-
Resim
              Gizli, saklı… Ruhun karanlık tarafı, hiç aydınlanmayacak olan. İnilmeyeceği için merdivenleri de yok. Gerekli anlarda ise mum ışığı ile aydınlattığımız dipsiz kuyu. Kör kilit vurulmuş kapı. Mahrem bir okyanus gibi. Kiminin çok derin, kiminin en sığ. Bazen bir hırsızın derinliklerinde mahrem, bazen bir fahişenin gecesi biterken mahrem. Bazen aldatanın, bazen atlatanın sığ sularında. Kırmızılarla örtüyor her sırrın üzerini. Çizgilerini en keskin kalemiyle, en dibine çekiyor belli hatların üzerinden. Hiç açılmasın, açan olmasın diye. Ama mahrem yansır yüze. Bir çizgi illa ki yüzdedir. Okuyabilene aşk olsun. Yüzyıl da geçse üzerinden kalır yara gibi yüzde. Mahrem korkuysa, yarası gözlerdedir, mahrem zevk ise yanaktadır izi mutlaka. Yapışır adeta, dövme gibi. Görebilene aşk olsun. Mahrem pişkin pişkin atılan serseri bir adımsa izi bıyık altındadır mutlaka, en zor belli edeni kendini.     ...
Devamı

SİYAH BEYAZ

-
Resim
               Bir fotoğrafa bakar insan, siyah ve beyaz…   Renkli fotoğraflar gibi görünmez göze. Bir anmışlık vardır sanki, bir tatmışlık o anı ölümsüzleştiren. Çekildiği anı hatırlarsınız. Önceki yaşananları, sonrakileri. Bir gazete gibidir siyah beyaz fotoğraf. İçeriği dopdolu, kendisi net ve hareketsiz. Muhtemelen üç kişiden oluşur. Önde iki kadın ve arkada bir erkek. Erkeğin eli soldaki ve sağdaki kadının omzunda. Ataerkil düzenin ve korumacı yaklaşımın bariz vesikası. Kadınlardan biri adamın annesidir muhtemelen veya kız kardeşi ve yanındaki de eşi. Kol saati dikkat çekicidir ceketin yeninden sarkmış halde kolda parıldar, genelde gümüş rengi. Ve ceketin içindeki gömleğin tüm görünürlüğünü ortadan kaldırmaya hevesli enli kravat. Zoraki takıldığı yakadaki açıklıktan belli, gömleğin yaka düğmesi açık. Genelde açıktır zaten çünkü eşi “İki yakan bir araya gelmesin” diye beddua etmiştir. Kravat ise puanlı ve ...
Devamı

KOYU VE ÇİFTE KAVRULMUŞ

-
                Koyu olur tadı genelde, köpüksüz kahvenin. Her kahveden farklıdır aroması, içimi hafif, hani sanki bitter çikolata tadında. Ağızda gayet alışık olduğumuz bir tat bırakır. Genelde keyfe kederdir içildiği anlar. Bir misafirlikte, sevdiğinle park manzaralı evinin camekânlı köşesinde, hatta balık tutarken. Tüttürülen sigara da cabası. Genelde uzaklara daldırır kahve. Nedendir bilmem ama bir fırt çektikten sonra bir an bakarız uzaklara. Manidar olup olmadığını düşünemiyorum ama ufukların karşıladığı bir gerçektir kısık gözlerinizi. Her yudum yüreğinizi kavurmaya yeter de artar. Giderek kahve kıvamı alır duygularınız. Giderek telveleşir sohbetiniz, en koyu kıvamında. Kahve, kültürüyle birleştirir sohbeti. İçerken gayet sakinizdir hatta sürüncemede kalmamış laflar ortaya çıkar, tatlı tatlı dertleşir insan kahve içince. Hani şiirler bile bu kadar sakin değildir kahveli insanın yanında. Hani derler ya kı...
Devamı