BİR İMZA GÜNÜ ANATOMİSİ, BEBEĞE DE KİTAP…

-

             Öğlen vaktiydi kahvemi yapmış, keyifle içiyordum. Bir de her daim yaptığım gibi yeni kitabımla ilgili düşüncelere dalmışım. Telefonun acı “Yandım, yandım” çığlığı ile irkildim. Aklımda canlandırmalar yaparken bu çalan telefonlar hep ürpertir ben her nedense. Arayan samimi bir dost. Hal hatır sormak için aramış. Dedim ki “Doktor sizin hastanede bir imza günü yapalım. Yeni yaşamları kucaklıyorsunuz. Benim kitabım da sizin hastanenizde doğsun.” Çok hoşuna gitti doktorun. O an gözlerinin parıldadığını hissettim. Düşünsenize bir özel doğum hastanesinde imza günü. Kimin aklına gelir ki? Dostum konuşurken resmen o anı yaşadı. Hep böyle heyecanlıdır, sıcaktır zaten. Ben anlatmaya kalmadan o söze girdi ve heyecanla anlatmaya başladı. Tanıtımlar yapılacağını, afiş hazırlanacağını, basının çağrılacağını. “Dur, dur hemen ne bu celallenme yahu!” dedim de zor tuttum vallahi. Ama o çoktan yola çıkmıştı son sürat…

                Heyecanlıydım çünkü bu ikinci imza günümdü (İlkini yarın anlatacağım). Heyecanla beklemeye koyulduk. Bu arada hafta içinde yayınlanan onlarca gazete, imza gününü duyurmaya başladı. Şehre afişler asıldı. Yüreğimdeki renk, gökkuşağı oldu birden. Yağmuru dindirdi sevincim. Her haber bir mutluluktu. Resim en realistinden karşımdaydı işte. O tanıtım haftası zor bitti. Pazartesi, zincire bağlanan son heyecan halkasıydı belki de. Sabah ansızın dürttü beni, sıçradım yataktan. İlk kalktığımda hafızam silinir benim. Sizde de oluyor mu bilemem ama bende oluyor. Bir süre kendime gelemem. Düşünürüm. Ben kimim? Neyim? İşim ne? Etrafıma bakınırım neredeyim diye. O sabah da öyle oldu. Etrafıma bakındım kaybolmuş bir çocuk gibi. Kızım girince odaya hatırladım. Pepe başlamış onu söylüyordu kızım Elif. Derken kahvaltı, acı acı masaya çağırdı beni. Yani eşim. Doğru ya bugün imza günüydü. Bugün özel bir gündü. Heyecan beni hızlanmaya davet etti. Kahvaltı kızımın da yoğun uğraşılarıyla bitmeden çekti gitti. Bir anda kendimi arabamın yanında buldum. Doğruca hastaneye. Böylesine bir amaç için hastaneye giden ender hastalardan biriyim belki de. Yoğun bir Pazartesiyi karşılamış anlaşılan koca bina. İçerisi tıklım tıklım. Kimselere çaktırmadan doğruca müdürün odasına çıktım…

                Hastanenin terasında özel ve güzel anlar yaşadık. Kitabım “Alaca dünya ve Yalnızlığım” yeni sahiplerini itinayla seçti. Her şey bir iki saatte olup bitiverdi. İmzalarım kitabımın vazgeçilmez anılarını not düşürdü. İlk attığım imzamı hatırlamıyorum. Ama sonuncusunu hatırlıyorum. Artık arabama doğru yönelmişken yorgunca, sekiz-dokuz yaşlarında bir kız çocuğu yaklaştı. “Annem sizi hastanedeki odasında pencereden görmüş. Mümkünse birazdan doğacak kardeşim için imzalı bir kitabınızı istiyorum.” dedi. Gözlerim bu büyülü ve yüreği dolduran cümleye daha fazla dayanamadı. Onca doktor imzalı kitabımı alabilmek için odalarından, gerekirse pencerelerden geçerek kaçmışlardı ama bu cümle o koşuşturmacanın içerisinde parıldayan bir yıldız gibiydi. Gözyaşlarımı sildim ve en güzel imzamı atarak kitabımı çocuğa verdim heyecanla ve sevinçle. O an ölümsüzleşti hafızamda. Duygusallığım ruhumu esir aldı. Doğacak bir çocuğa kitap imzalamanın keyfiyle evimin yolun tuttum. Yıllar geçecek ve o bebek büyüyecek, kitabımı eline alacak ve ilk sayfasında şu notu görecek: “Seni dahagelmeden sevdim çocuk. Hoş gelişin oldu. Dilerim mutlu, huzurlu ve sıhhatli biryaşamın olur.”

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MAHREM

-
Resim
              Gizli, saklı… Ruhun karanlık tarafı, hiç aydınlanmayacak olan. İnilmeyeceği için merdivenleri de yok. Gerekli anlarda ise mum ışığı ile aydınlattığımız dipsiz kuyu. Kör kilit vurulmuş kapı. Mahrem bir okyanus gibi. Kiminin çok derin, kiminin en sığ. Bazen bir hırsızın derinliklerinde mahrem, bazen bir fahişenin gecesi biterken mahrem. Bazen aldatanın, bazen atlatanın sığ sularında. Kırmızılarla örtüyor her sırrın üzerini. Çizgilerini en keskin kalemiyle, en dibine çekiyor belli hatların üzerinden. Hiç açılmasın, açan olmasın diye. Ama mahrem yansır yüze. Bir çizgi illa ki yüzdedir. Okuyabilene aşk olsun. Yüzyıl da geçse üzerinden kalır yara gibi yüzde. Mahrem korkuysa, yarası gözlerdedir, mahrem zevk ise yanaktadır izi mutlaka. Yapışır adeta, dövme gibi. Görebilene aşk olsun. Mahrem pişkin pişkin atılan serseri bir adımsa izi bıyık altındadır mutlaka, en zor belli edeni kendini.     ...
Devamı

SİYAH BEYAZ

-
Resim
               Bir fotoğrafa bakar insan, siyah ve beyaz…   Renkli fotoğraflar gibi görünmez göze. Bir anmışlık vardır sanki, bir tatmışlık o anı ölümsüzleştiren. Çekildiği anı hatırlarsınız. Önceki yaşananları, sonrakileri. Bir gazete gibidir siyah beyaz fotoğraf. İçeriği dopdolu, kendisi net ve hareketsiz. Muhtemelen üç kişiden oluşur. Önde iki kadın ve arkada bir erkek. Erkeğin eli soldaki ve sağdaki kadının omzunda. Ataerkil düzenin ve korumacı yaklaşımın bariz vesikası. Kadınlardan biri adamın annesidir muhtemelen veya kız kardeşi ve yanındaki de eşi. Kol saati dikkat çekicidir ceketin yeninden sarkmış halde kolda parıldar, genelde gümüş rengi. Ve ceketin içindeki gömleğin tüm görünürlüğünü ortadan kaldırmaya hevesli enli kravat. Zoraki takıldığı yakadaki açıklıktan belli, gömleğin yaka düğmesi açık. Genelde açıktır zaten çünkü eşi “İki yakan bir araya gelmesin” diye beddua etmiştir. Kravat ise puanlı ve ...
Devamı

KOYU VE ÇİFTE KAVRULMUŞ

-
                Koyu olur tadı genelde, köpüksüz kahvenin. Her kahveden farklıdır aroması, içimi hafif, hani sanki bitter çikolata tadında. Ağızda gayet alışık olduğumuz bir tat bırakır. Genelde keyfe kederdir içildiği anlar. Bir misafirlikte, sevdiğinle park manzaralı evinin camekânlı köşesinde, hatta balık tutarken. Tüttürülen sigara da cabası. Genelde uzaklara daldırır kahve. Nedendir bilmem ama bir fırt çektikten sonra bir an bakarız uzaklara. Manidar olup olmadığını düşünemiyorum ama ufukların karşıladığı bir gerçektir kısık gözlerinizi. Her yudum yüreğinizi kavurmaya yeter de artar. Giderek kahve kıvamı alır duygularınız. Giderek telveleşir sohbetiniz, en koyu kıvamında. Kahve, kültürüyle birleştirir sohbeti. İçerken gayet sakinizdir hatta sürüncemede kalmamış laflar ortaya çıkar, tatlı tatlı dertleşir insan kahve içince. Hani şiirler bile bu kadar sakin değildir kahveli insanın yanında. Hani derler ya kı...
Devamı