Düşünceler küratörü

Ot olmak isterdim. Çocukluğumda da, gençliğimde de istedim; elime ağırlaştırılmış çöküntüyü hissettirecek bastonu aldığım zaman da ot olmayı istemeye devam edeceğim. Ot gibi sessiz ama yeşil, ot gibi bir türlü yatırılamayan ya da ot gibi sağlıklı ve yarar sağlayan. Mesela sevgililerin romantik anlar ve kahkahalarına bir yatak olarak tanıklık etmek hiç de fena olmazdı ormanın orta yerinde. Ya da sırtına semer vurulmuş bir atın zevkle midesine indiğim gün de gelecek merakla bekliyorum. Ot bile olsan işin var. Görevlerin var. Sorumlulukların da. Öncelikle çimenler okyanusunun bir zerresisin. Sonra havaya mis gibi bir koku yayıyorsun. Ve genelde açık havadan nasibini alıyorsun. Rüzgârın sevmediklerindensin sen de. Dimdik ayakta durabiliyorsun. Kısacık boyuna aldırış etmeden yaşıyorsun. Yağmura, çamura, kara kışa aldırış etmeden. Güneş de işine geliyor, gece de. Dertsizsin böyle düşüneceksen. Ama bir de sol gözün var hiç bakmak istemediğin.        ...

Gerçek yaşamınız aslında bir hayal, hayalleriniz asıl gerçeklik olsa ne yapardınız? Bu bir hayalin, hayallerinde çizdiği dünyanın gerçekliğinde yaşayan sıradan bir adamın romanı. Hayranı olduğu kadının sevgisini kazanmak için çabalayan, önündeki engelleri birer birer aşarken düşlerinden en büyük tokadı yiyen Civanın yolculuğu... Civanın Hayal İşletim Merkezinden habersizce yaşarken kurduğu hayaller bir gün apansız kapısını çalar. Sonrası ise gerçek bir macera… Hayallerle bezeli bu romanını okurken benzersiz bir âleme dalacaksınız. "Alaca Dünya ve Yalnızlığım" adlı ilk romanıyla sizleri engelli gerçekliklerle yüzleştiren yazar Ali Ünaldan yine sıra dışı bir roman. "Son Aşk Çiçeği" aşkın kimyasının hayal âlemine karıştığı, hayallerinin derinliğinde kaybolan bir doktorun aşk esaretiyle dolu öyküsü. Son Aşk Çiçeği aşkın en değerli emanetini sizlerle buluşturuyor. "...Uyan… Uyan Civan, uyanmalısın. Uyanınca kâmil olacaksın, hayal kurdukça bileceksin. Hayalledik...

Son Aşk Çiçeği

Ve nihayet... Beklenilen gün gelip çattı. 2. kitabım, 2. gururum ve okurlarıma 2. hediyem gün ışığını gördü. Ne mutlu ki bana kitabım babamın ölüm yıldönümü haftasında kıpırdadı. Umarım görüyordur oradan ve gururlanıyordur. Son Aşk Çiçeği hayalleriyle baş başa kalmış bir aşık ile maşuğunun hikayesi. Keyifle okuyacağınıza inanıyorum dostlarım. Kitabımın ön sipariş linki aşağıda. Ayrıca D&R'da da ön siparişe girecek. O adresi de bloğumdan duyuracağım. Ama kitabımın ilk imzaları ve ilk buluşma 27 Nisan 2013 Cumartesi Günü saat 13.00-14.00 arasında düzenlenecek olan TÜYAP İzmir Kitap Fuarı'nda gerçekleşecek. Bu nedenle hepinizi İzmir'e bekliyorum. Gelemeyecek olanlar ise Mayıs'ın ilk haftasından itibaren tüm Türkiye'de ve online satış internet siteleri aracılığı ile kitabımı edinebilir. Sevgi, selam ve derin saygılarımla... İşte malum link http://www.idefix.com/kitap/son-ask-cicegi-ali-unal/tanim.asp?sid=JRWSIZIJKA8AEXL6SQIT#urunelestirileri

Bu huzurevini son ziyaretim. Daha da gitmem. Çünkü her gitmem eziyete dönüşüyor. Her ay düzenli olarak onbeşinde gidiyordum. Ama artık ne gitmem için bir sebep kaldı ne de zamanım var. Benim bir ailem var öncelikle. Sonra işim var, gücüm var. Niye gideyim ki sebepsiz yere? Aslında ne için başladı gitmelerim onun farkında da değilim. Sahi ben ne için başladım ki gitmeye? On yıl dile kolay, tam on yıldır her ayın onbeşinde beni öğleden sonra huzur evinde bulabilirdiniz. Ama artık yokum arkadaş. Ben gidemem. Gidince o yapışıyor, bu yapışıyor. Bıktım bu halden. Bak, aklımla konuşmaya başladım da hatırlamaya başladım ilk gittiğim günü. Evet, hem de dün gibi hatırımda on yıl öncesi. Bir Cumartesi günüydü. Dağın yamacına aracımla gidip yürüyüş yapayım dedim aklımca. Benim için hayat resmen düzendir, özendir. Maaş günü olduğunu her nedense unutmuşum. Dağın başında aklıma geldi şimdi altıncı sınıfta okuyan kızıma süt almam gerektiği. “Dağın yamacında banka ne gezsin.” Diye hem hayıfla...

Umarsızca yaşamak… Sorunsuzca ama kaygısız, önemsizce ve sıradan. Bir zamanlar ne kadar da uygun ve yerinde sözlerdi benim için bunlar. Sınırsızca yaşar, bilinçsizce koşardım. Sakindim, huzurlu. Belki de uçurumun eşiğinde yaşadığımın farkına varamadan çelmeyi takıp düşecekken ağaç dalına tutunduğum ana kadar nefes almadan dahi yaşayabileceğime inanırdım. Bir ot gibi, belki ağacın dalındaki yaprak ya da bir akarsuyun içindeki su zerresi. Öyle küçük, öyle sessiz ve öyle durağandı ki yaşamım, otun bile bir amacı olduğunu düşünmedim yıllarca. Uçurumdan düşmemek için ağacın dalınaysa çok değil bir buçuk yıl önce sarıldım. Hatta dal beni kurtardı, ağaçla dost oldum, ağaç kendi bağrından, yüreğinden tazecik kalemini benimle paylaştı. Kalem… Kurşunla ağacın muhteşem aşkı, birleşimi. Kalem aslında bir destanın başlangıcı. Kalem aslında yüreğimizle sureti arasındaki değerli köprü. Kalem aslında bir ağacın en değerli sureti. İşte beni uçurum dipten dalıyla kurtaran ağaç, yani yeşilin hey...

Dört… Aklımın çalıştığı, kaydettiği… Hafızamın yavaş yavaş hatırlamaya doğru yol aldığı, gördüğüm resimleri… Resimler sönüp sönüp yanıyor ışık misali aklımda. Bazıları karanlık, tam seçemiyorum. Bazılarıysa ısrarla yanık kalmak istiyor. Aileden resimler, doğum günleri, kavgalar, üzüntüler, yenilen yemekler, misafirler hepsi geliyor aklıma, hatırlıyorum. Evde yalnız kalamıyorum, sürekli bir yerlerdeyim. Bazen annemleyim, bazen babamla. Annemin yanındayken, beyaz önlüklüler, boyunlarında hiç görmediğim bir şey… İnsanları taşıyorlar… Aklım ermiyor, düşünemiyorum, dört yaşındayım, görüyorum bacağını elinde taşıyan adamı. Kapalı bir odaya götürdüler, gözlerimin önünde. Adamın gözleri kaymış, muhtemelen uyuyor. Sonra içeri giriyorum. Bacağını dikiyorlar, iğne iplikle. Işık çok, ışık gözlerimi kamaştırıyor. Her gece gördüğüm rüya. Her gece sırılsıklam uyandıran kabus beni bu, hem de hep aynı saatte, 2’de. İlk önceleri umursamamıştım ama her gece uyanmaya başlayınca aynı saatte, anladım ...

Sessizliğimin çağrısıydı belki de yorgun ve düşük omuzlarım. Hiçbir sese tepki vermeden öylesine dinlenmek gerekti çünkü sessizce. “Bazen ben böyle olurum.” diye bahaneler öne sürerdim yüreğime çoğu zaman. Nefret ettiğim dönemlerimde gelir genelde bu hayıflanmalarım. Öylesine sessiz ve öylesine ağlayıcı. Ağlamak isterim ama ağlayamam. Gülmek de gelmez içimden. Öylesine durmak isterim, oturmak isterim ebede kadar koltuğumda. Sadece etrafıma bakayım isterim. Penceremin önünden geçen nice hikâye dikkatimi dağıtmaz asla. Çünkü her insan bir hikâyedir aslında. Çünkü her insan biraz ağlayıp kaleme alınası anlar yaşamıştır, biraz gülüp. Karşıdaki kaldırıma oturmuş ve otobüs bekleyen ve yağmura aldırmayan amca, hızlıca yürüyüp alımlı alımlı etrafına bakınan ve belli ki birilerini arayan genç ve güzel kız, telefonuyla konuşan ve elindeki sigarasından efkârlı dumanlar tüten adam ve elindeki ekmeğini ısıra ısıra okuldan evine doğru yollanan küçük çocuk. Hepsinin birer masalı var. Belki Kaf Dağla...

Az ışıklı bir ortam… Muhtemelen 1950’lerden günümüze hızla geçiş yapmış bir sahne. Piyano, gitar, kontrbas ve adını bilmediğim ud ile mandolin karışımı bir çalgı. Sonra bir alkıştır kopuyor çünkü o anons ediliyor. Cristina Branco. Fado’nun kraliçesi diyorlar ona. Beyaz bir tene yakışmış simsiyah saçlar ve güzelliği tamamlayan kapkara gözler. Çıkık elmacık kemikleri ve nağmelerin ışıkla dansı. Bedenimdeki tüm duyulara bayram bu kesinlikle. Ben ne Portekiz’e gittim, ne de Latin Amerika’ya. Sadece bilgisayarımın başındayım bu kakaolu Küba purosu kokan sahneyi izlerken. Ama sanki oradaydım dedirtiyor bana gördüklerim. Yakarış dolu bir ses ve Fado. Sizi alıp başka diyarlara, kültürlere götüren ve her yolculuğunuzda romantizmi enfesleştiren müzik türü hatta bir kültür. Fado ile beni tanıştıran ise ayağım kırıldığında yattığım hastanede yanıbaşımdaki Arjantin’li turist oldu. Bay Gomez. Gabriel Garcia Marquez’in Yüzyıllık Yalnızlığı’ni okuyor ve Fado dinliyordu. Bir Arjantin’linin ne işi olab...

Umarsızca ilerleyişine tanık oluyoruz. Bazen kırlaşmış tellerden, bazen belgesel gibi izlediğimiz çocukların büyümelerinden, bazen de sona eren bir nefesin toprakla buluşturulduğu o hüzün dolu andan anlıyoruz, bu satırları okuduğunuzda olduğu gibi geçen bir saniyelik dilimin bile hatıralar âlemine daldığını. Dünya değişiyor, zaman aktıkça yapraklar dökülüyor, sonra çiçekler açılıyor, sonra güneş yakıyor, sonra dallardaki emanet sararıyor, sonra... Çünkü zaman akıyor. Çünkü yanımızdan geçtikçe sessiz sandal, sığındığımız limanlar bize uzaklaşıyor. Zaman, sessiz bir sandal ve yuvasında taşıdığı tek kişilik mürettebatı gibi kıvrılıp açılıyor okyanusa. Hep son seferiymiş gibi kondurmadık gideceğini ama sonuçta gidiyor. Sırtı dönük, gerçeğe uygun ve oldukça dilsiz. Geçiş yıllar sonra hissettiriyor kendisini, ardında bıraktığı dalgalar gelip birer birer sığındığın limana çarpıyor, anı olarak. O dalga geçenlerde yine vurdu sahile. Fırtınalı bir sabahtı, yağmurun damlacıkları gözyaşlarını a...

Gözlerini kapa ve dinle, yedi âşık ve karanlık ve muzdarip ve aciz deliğim ben... Yedi kör delik. Bir başım var mutlak, ama yitik. Öyle bir dertliyim ki yadigârlar ışığı bile aydınlatmıyor içimi. Dünüm güneşti, günümse sabır. Güneşi de sabretmiştim oysa ki. Öyle bir kızarmıştım ki sabrımdan güneş çıkınca rahatsız olmamıştım. Yine bir kapı açılacak ve zaman içeri dalacak biliyorum. Biliyorum içimdeki yalnızlık bitecek. Bir gün doğacak ve gül kapısı açılacak. Feryadım dolacak yine yerin en dibine. “Neydim ne oldum” dedim hep kendime. Ney’dim kendimden çıkmış, kâmil olmuş, ama ne olmuştum? Toprağa düştükten sonra açan ilk nergiste tebessüm eden cemre miydim? Yoksa düştüğü kuyudan çıkan Yusuf’un aşkında mı gizliydim? Bildiğim o ki yağmur damlaları kadar çoktum çoğalan. Bildiğim o ki bahar çimenleri kadar yeşildim bayırda ovada. Her feryadım bin ışıkla gelir yapışır ruhuna, bilirim. Güllerle bezeli bahçende kara rağmen kışı delenim. Sabahın tanında kurda kuzuya günüm güneşim. Ama ne olmuş...