Hatr-ı Aşk

-
Hatr-ı Aşk

Masasından kalkıp yol arkadaşına su verdi. “İt herif! Yine avucumdan su içmek istiyor” diye hayıflandı. Yaşlıydı artık. Bacakları bedenini taşımakta zorlanıyordu. Sabahtan beri oradan oraya deli danalar gibi koşturup durmuştu. Yerinden güçlükle kalktı. Yorgun bacakları iyiden iyiye ağrır olmuştu. Önemsemedi. İşte karşısında kulaklarını dikmiş bekliyordu Cevat Paşa. Usulca başını okşadı köpeğinin. Hayvan oralı olmadı. Patisiyle su kabını iteledi sahibine. Anlamıştı ihtiyar. Suyu avuçladı. Hayvan avucundan içmeye başladı. Güneş çoktan batmıştı. Son misafirler de az önce hesabı ödeyip gitmişlerdi arabalarıyla. Ne de olsa şehrin en şaaşalı tepesindeki kafe onundu. Bir tarafta şehir, diğer yanda yemyeşil bir tepe ve serin bir rüzgâr. Nice aşkların doğduğu, nice aşkların sönmek üzereyken küllerinden yeniden alev aldığı bir kafeydi “Hatr-ı Aşk”. Adını hem rüzgarından hem aşklardan ve hem de engebeli yollardan almıştı. Aşkın hatırası vardı. Aşkın yolları hep engebeli değil miydi ki? Kimi zaman sert eserdi aşk rüzgarları, kimi zaman hafif, serinletici bir esinti. Cevat Paşa suya doymuştu ki burnunu yaşlı adamın ellerinden çekti. Bir an dışarı baktı. Sonra tekrar sahibine. Adam anlamıştı. “Hüsreeev!” diye seslendi. “Sade mi babacım?” diye sordu genç garson. “Yok bu kez az şeker koy evlat” dedi adam. Her gece şehir ışıklarına bakarak kahvesini yudumlardı Cevap Paşa ile birlikte. Bir de kasetten Nesrin Sipahi “Biraz kül, biraz duman, o benim işte”sini okumalıydı. O zaman gecenin başladığı hemen belli olurdu. Son tören ise kulübesine kapatılan Cevap Paşa’nın gözyaşları eşliğinde uluması olurdu. Koca köpeği evine nasıl götürebilirdi ki?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MAHREM

-
Resim
              Gizli, saklı… Ruhun karanlık tarafı, hiç aydınlanmayacak olan. İnilmeyeceği için merdivenleri de yok. Gerekli anlarda ise mum ışığı ile aydınlattığımız dipsiz kuyu. Kör kilit vurulmuş kapı. Mahrem bir okyanus gibi. Kiminin çok derin, kiminin en sığ. Bazen bir hırsızın derinliklerinde mahrem, bazen bir fahişenin gecesi biterken mahrem. Bazen aldatanın, bazen atlatanın sığ sularında. Kırmızılarla örtüyor her sırrın üzerini. Çizgilerini en keskin kalemiyle, en dibine çekiyor belli hatların üzerinden. Hiç açılmasın, açan olmasın diye. Ama mahrem yansır yüze. Bir çizgi illa ki yüzdedir. Okuyabilene aşk olsun. Yüzyıl da geçse üzerinden kalır yara gibi yüzde. Mahrem korkuysa, yarası gözlerdedir, mahrem zevk ise yanaktadır izi mutlaka. Yapışır adeta, dövme gibi. Görebilene aşk olsun. Mahrem pişkin pişkin atılan serseri bir adımsa izi bıyık altındadır mutlaka, en zor belli edeni kendini.     ...
Devamı

SİYAH BEYAZ

-
Resim
               Bir fotoğrafa bakar insan, siyah ve beyaz…   Renkli fotoğraflar gibi görünmez göze. Bir anmışlık vardır sanki, bir tatmışlık o anı ölümsüzleştiren. Çekildiği anı hatırlarsınız. Önceki yaşananları, sonrakileri. Bir gazete gibidir siyah beyaz fotoğraf. İçeriği dopdolu, kendisi net ve hareketsiz. Muhtemelen üç kişiden oluşur. Önde iki kadın ve arkada bir erkek. Erkeğin eli soldaki ve sağdaki kadının omzunda. Ataerkil düzenin ve korumacı yaklaşımın bariz vesikası. Kadınlardan biri adamın annesidir muhtemelen veya kız kardeşi ve yanındaki de eşi. Kol saati dikkat çekicidir ceketin yeninden sarkmış halde kolda parıldar, genelde gümüş rengi. Ve ceketin içindeki gömleğin tüm görünürlüğünü ortadan kaldırmaya hevesli enli kravat. Zoraki takıldığı yakadaki açıklıktan belli, gömleğin yaka düğmesi açık. Genelde açıktır zaten çünkü eşi “İki yakan bir araya gelmesin” diye beddua etmiştir. Kravat ise puanlı ve ...
Devamı

KOYU VE ÇİFTE KAVRULMUŞ

-
                Koyu olur tadı genelde, köpüksüz kahvenin. Her kahveden farklıdır aroması, içimi hafif, hani sanki bitter çikolata tadında. Ağızda gayet alışık olduğumuz bir tat bırakır. Genelde keyfe kederdir içildiği anlar. Bir misafirlikte, sevdiğinle park manzaralı evinin camekânlı köşesinde, hatta balık tutarken. Tüttürülen sigara da cabası. Genelde uzaklara daldırır kahve. Nedendir bilmem ama bir fırt çektikten sonra bir an bakarız uzaklara. Manidar olup olmadığını düşünemiyorum ama ufukların karşıladığı bir gerçektir kısık gözlerinizi. Her yudum yüreğinizi kavurmaya yeter de artar. Giderek kahve kıvamı alır duygularınız. Giderek telveleşir sohbetiniz, en koyu kıvamında. Kahve, kültürüyle birleştirir sohbeti. İçerken gayet sakinizdir hatta sürüncemede kalmamış laflar ortaya çıkar, tatlı tatlı dertleşir insan kahve içince. Hani şiirler bile bu kadar sakin değildir kahveli insanın yanında. Hani derler ya kı...
Devamı