Düşünceler küratörü

Ot olmak isterdim. Çocukluğumda da, gençliğimde de istedim; elime ağırlaştırılmış çöküntüyü hissettirecek bastonu aldığım zaman da ot olmayı istemeye devam edeceğim. Ot gibi sessiz ama yeşil, ot gibi bir türlü yatırılamayan ya da ot gibi sağlıklı ve yarar sağlayan. Mesela sevgililerin romantik anlar ve kahkahalarına bir yatak olarak tanıklık etmek hiç de fena olmazdı ormanın orta yerinde. Ya da sırtına semer vurulmuş bir atın zevkle midesine indiğim gün de gelecek merakla bekliyorum. Ot bile olsan işin var. Görevlerin var. Sorumlulukların da. Öncelikle çimenler okyanusunun bir zerresisin. Sonra havaya mis gibi bir koku yayıyorsun. Ve genelde açık havadan nasibini alıyorsun. Rüzgârın sevmediklerindensin sen de. Dimdik ayakta durabiliyorsun. Kısacık boyuna aldırış etmeden yaşıyorsun. Yağmura, çamura, kara kışa aldırış etmeden. Güneş de işine geliyor, gece de. Dertsizsin böyle düşüneceksen. Ama bir de sol gözün var hiç bakmak istemediğin.        ...

Gerçek yaşamınız aslında bir hayal, hayalleriniz asıl gerçeklik olsa ne yapardınız? Bu bir hayalin, hayallerinde çizdiği dünyanın gerçekliğinde yaşayan sıradan bir adamın romanı. Hayranı olduğu kadının sevgisini kazanmak için çabalayan, önündeki engelleri birer birer aşarken düşlerinden en büyük tokadı yiyen Civanın yolculuğu... Civanın Hayal İşletim Merkezinden habersizce yaşarken kurduğu hayaller bir gün apansız kapısını çalar. Sonrası ise gerçek bir macera… Hayallerle bezeli bu romanını okurken benzersiz bir âleme dalacaksınız. "Alaca Dünya ve Yalnızlığım" adlı ilk romanıyla sizleri engelli gerçekliklerle yüzleştiren yazar Ali Ünaldan yine sıra dışı bir roman. "Son Aşk Çiçeği" aşkın kimyasının hayal âlemine karıştığı, hayallerinin derinliğinde kaybolan bir doktorun aşk esaretiyle dolu öyküsü. Son Aşk Çiçeği aşkın en değerli emanetini sizlerle buluşturuyor. "...Uyan… Uyan Civan, uyanmalısın. Uyanınca kâmil olacaksın, hayal kurdukça bileceksin. Hayalledik...

Son Aşk Çiçeği

Ve nihayet... Beklenilen gün gelip çattı. 2. kitabım, 2. gururum ve okurlarıma 2. hediyem gün ışığını gördü. Ne mutlu ki bana kitabım babamın ölüm yıldönümü haftasında kıpırdadı. Umarım görüyordur oradan ve gururlanıyordur. Son Aşk Çiçeği hayalleriyle baş başa kalmış bir aşık ile maşuğunun hikayesi. Keyifle okuyacağınıza inanıyorum dostlarım. Kitabımın ön sipariş linki aşağıda. Ayrıca D&R'da da ön siparişe girecek. O adresi de bloğumdan duyuracağım. Ama kitabımın ilk imzaları ve ilk buluşma 27 Nisan 2013 Cumartesi Günü saat 13.00-14.00 arasında düzenlenecek olan TÜYAP İzmir Kitap Fuarı'nda gerçekleşecek. Bu nedenle hepinizi İzmir'e bekliyorum. Gelemeyecek olanlar ise Mayıs'ın ilk haftasından itibaren tüm Türkiye'de ve online satış internet siteleri aracılığı ile kitabımı edinebilir. Sevgi, selam ve derin saygılarımla... İşte malum link http://www.idefix.com/kitap/son-ask-cicegi-ali-unal/tanim.asp?sid=JRWSIZIJKA8AEXL6SQIT#urunelestirileri

Bu huzurevini son ziyaretim. Daha da gitmem. Çünkü her gitmem eziyete dönüşüyor. Her ay düzenli olarak onbeşinde gidiyordum. Ama artık ne gitmem için bir sebep kaldı ne de zamanım var. Benim bir ailem var öncelikle. Sonra işim var, gücüm var. Niye gideyim ki sebepsiz yere? Aslında ne için başladı gitmelerim onun farkında da değilim. Sahi ben ne için başladım ki gitmeye? On yıl dile kolay, tam on yıldır her ayın onbeşinde beni öğleden sonra huzur evinde bulabilirdiniz. Ama artık yokum arkadaş. Ben gidemem. Gidince o yapışıyor, bu yapışıyor. Bıktım bu halden. Bak, aklımla konuşmaya başladım da hatırlamaya başladım ilk gittiğim günü. Evet, hem de dün gibi hatırımda on yıl öncesi. Bir Cumartesi günüydü. Dağın yamacına aracımla gidip yürüyüş yapayım dedim aklımca. Benim için hayat resmen düzendir, özendir. Maaş günü olduğunu her nedense unutmuşum. Dağın başında aklıma geldi şimdi altıncı sınıfta okuyan kızıma süt almam gerektiği. “Dağın yamacında banka ne gezsin.” Diye hem hayıfla...

Umarsızca yaşamak… Sorunsuzca ama kaygısız, önemsizce ve sıradan. Bir zamanlar ne kadar da uygun ve yerinde sözlerdi benim için bunlar. Sınırsızca yaşar, bilinçsizce koşardım. Sakindim, huzurlu. Belki de uçurumun eşiğinde yaşadığımın farkına varamadan çelmeyi takıp düşecekken ağaç dalına tutunduğum ana kadar nefes almadan dahi yaşayabileceğime inanırdım. Bir ot gibi, belki ağacın dalındaki yaprak ya da bir akarsuyun içindeki su zerresi. Öyle küçük, öyle sessiz ve öyle durağandı ki yaşamım, otun bile bir amacı olduğunu düşünmedim yıllarca. Uçurumdan düşmemek için ağacın dalınaysa çok değil bir buçuk yıl önce sarıldım. Hatta dal beni kurtardı, ağaçla dost oldum, ağaç kendi bağrından, yüreğinden tazecik kalemini benimle paylaştı. Kalem… Kurşunla ağacın muhteşem aşkı, birleşimi. Kalem aslında bir destanın başlangıcı. Kalem aslında yüreğimizle sureti arasındaki değerli köprü. Kalem aslında bir ağacın en değerli sureti. İşte beni uçurum dipten dalıyla kurtaran ağaç, yani yeşilin hey...