Düşünceler küratörü

(Psikiyatr’ın odasında beyin cerrahı, psikiyatr ve Semra, Çetin’in durumunu konuşurken, ameliyat sonrası.) - Çok depreşti bu durum doktor bey. Artık halüsinasyonlar da görüyor. Gece kalkıp birden tır sürdüğünü, yolda olduğunu sanıyor. Benim çocuk olduğumu düşündüğü anlar da giderek arttı. Geceleri kalkıp sözde annesiyle konuşuyor. Hayır bebeğe zarar verecek diye düşünüyorum. Bir de günlük tutuyor. - Sabırlı olunuz Semra Hanım. Verdiğim ilaçların tesir etmesi biraz daha zaman alacak. - Ama bizim o kadar zamanımız olduğunu sanmıyorum. Bakın gündüz çok rahatız, iyiyiz, normal bir yaşantımız var. Ama gece kimlik bir anda değişiyor. Geçmişe gidiyor. (Beyin Cerrahı Dr.Varol devreye girer.) - Semra Hanım, geçirdiğiniz kaza sonrasındaki hikâye çok da iç açıcı değildi biliyorsunuz. Beyindeki korteks bölgesi yani en dış tabaka az da olsa hasar almıştı. Tedaviyi buna yönelik olarak gerçekleştiriyoruz. Kullandığımız ilaçlar ağır. Öncelikle beynin kendisini dinlendirmeye ihtiyacı va...

Ama otelde tanışmadık. Arabasıyla geldi de kamyonuma vurdu yan taraftan “küüüt!” diye. Kar la kaplı şehrin sessizliği gece yarısı çıkan bu ihtişamlı sesle bozuldu. Karın titreten soğuğuna aldırış etmeden albenisi oldukça yüksek arabasından indi ve utanmadan da bana çıkıştı. - Neler oluyor kardeşim? Ne diye durursun dümdüz yolda? Ben altta kalır mıyım? Gecenin ayazında farkında olmadan aşka ilk tohumları serpmişiz de haberimiz yokmuş. Elin Rus’unda gecenin bir yarısı aslanlar gibi, Türk gibi kavgaya tutuşup bedel ödetme yarışına girişmiştik. Bedel ise aşkın tatlı ve sıcak yüzüydü. Benim kamyonun sürücüsü olduğumu anlayınca kaba saba biri olduğumu sanarak sert çıkmıştı. Ben de Rusya’ya macera için okumaya gelen zengin, züppe bir Türk kızı olduğunu düşünmüştüm. “Boşver şimdi kavgayı gürültüyü hemşerim. Gel çok güzel bir yer biliyorum çorba içeriz.” Demeseydi belki de evlenemeyecektim daha görür görmez hayranı olduğum, resmiyle bile yol arkadaşlığı yapmaya razı olduğum, mav...

Kitap Delisi Gizem: Alaca Dünya ve Yalnızlığım - Ali Ünal : Babam duygusal ve dürüst bir adamdı. Gerçi hangi gerçek baba, duygusal ve dürüst olmaz ki? Sonuçta adı üzerinde ''Baba''. (sayfa 9) H...

               Sertçe çekip kapıyı çıktım evden. Bir anda. İşim buydu benim ki. Ben ekmeğini aslanlar gibi tır şoförlüğünden kazanan bir adamım. Bu şartla evlenmiştim karımla. Ama her nedense bütün kadınlarda olduğu gibi karım da kaprisleriyle kendini göstermişti. Hayat müşterekmiş. Çok sık sefere çıkar olmuşum. Bu ne yaaa! Ekmeğim bu benim. Son söylediği çileden çıkarttı beni. Çektim kapıyı çıktım, dışarı zor attım kendimi. Ben aldatıyormuşum kendisini. Sen benim, resmini yol arkadaşım yaptığım kadınımsın, resminle yüreğimi avuttuğumsun. Yollara sabırla dayanma sebebimsin…                 O sinirle bindim kamyonuma. İnsan ekmek teknesini hiçbir şeye değişmiyor. İkinci aşkı belki de. Şimdilik ikinci aşk. Ya bir bebeğimiz olursa. Lüle lüle saçlı bir kız mesela. Bebek ilk aşkım olur. Birinci sıraya çıkar. Kamyonum üçüncülüğe düşer. Kamyo...

Çok değerli bir blog yazarımız kitap tanıtım bölümünde Alaca Dünya ve Yalnızlığım'a da yer vermiş. Sonsuz teşekkürler. Bloga aşağıdaki linkten ulaşabilirsiniz... http://kitapdelisigizem.blogspot.com/2012/08/alaca-dunya-ve-yalnzlgm-ali-unal.html?spref=tw